विदूषकः—(अधोऽवलोक्य, स्वगतम्) जधा एसो उद्धं पेक्खिअ दीहं णिस्ससदि, तधा तक्केमि मए विणिवारिअंतस्स अधिअदरं वड्ढिदा से उक्कंठा । ता सुठ्टु खु एवं वुच्चदि—'कामो वामो' त्ति । (प्रकाशम्) भो वअस्स! भणिदं अ ताए—‘भणेहि चारुदत्तं—अज्ज पओसे मए एत्थ आअंतव्व' त्ति । तो तक्केमि रअणावलीए अपरितुट्टा अवरं मग्गिदुं आअमिस्सदि त्ति । [यथैष ऊर्ध्व प्रेक्ष्य दीर्घं निःश्वसिति, तथा तर्कयामि मया विनिवार्षमाणस्याधिकतरं वृद्धास्योत्कण्ठा । तत्सुष्ठु खल्वेवमुच्यते—“कामो वामः' इति । भो वयस्य! भणितं च तया—‘भण चारुदत्तम्—अद्य प्रदोषे मयात्रागन्तव्यम्' इति । तत्तर्कयामि रत्नावल्या अपरितुष्टाऽपरं याचितुमागमिष्यतीति ।]
Summary
AI
Observing his friend's deep sighs and longing, he muses that love is perverse. He relays Vasantasenā's message that she will visit this evening, though he cynically suspects she is dissatisfied with the ratnāvalī and seeks more.
सारांश
AI
जिस प्रकार ये ऊपर देखकर लंबी सांस ले रहे हैं, मुझे लगता है कि इनके मन में उत्कंठा और बढ़ गई है। सच ही कहा गया है कि कामदेव टेढ़ा होता है। मित्र! उसने कहा था कि वह आज सायंकाल यहाँ आएगी। मुझे लगता है कि वह रत्नावली से असंतुष्ट होकर कुछ और मांगने आएगी।
Other texts to read
About
Sanskrit Sahitya is a free, open-access digital library of classical Sanskrit literature with AI-powered tools and translations.