शकारः—अले दुश्टशमणका! एशे मम बहिणीवदिणी शव्वुज्जाणाणं पबले पुप्फकलंडुज्जाणे दिण्णे, जहिं दाव शुणहका शिआलापाणि पिअंति । हग्गे वि पबलपुलिशे मणुश्शके ण ण्हाआमि; तहिं तुमं पुक्खलिणीए पुलाणकुलत्थजूशशवण्णाइं उश्शगंधिआइं चीवलाइं पक्खालेशि । ता तुमं एक्कपहालिअं कलेमि । [अरे दुष्टश्रमणक! एतन्मम भगिनीपतिना सर्वोद्यानानां प्रवरं पुष्पकरण्डोद्यानं दत्तम्, यन्न तावच्छुनकाः शृगालाः पानीयं पिबन्ति । अहमपि प्रवरपुरुषो मनुष्यको न स्नामिः तत्र त्वं पुष्करिण्यां पुराणकुलित्थयूषसवर्णान्युग्रगन्धीनि चीवराणि प्रक्षालयसि? । ततेत्वामेकप्रहारिकं करोमि ।]
Summary
AI
You wicked monk! My brother-in-law gave me this Puṣpakaraṇḍa garden, the finest of all, where not even dogs or jackals drink. Even I, a noble man, do not bathe here; yet you wash your foul-smelling robes, colored like old kulittha soup, in this pond? I shall strike you down with a single blow!
सारांश
AI
अरे दुष्ट भिक्षु! मेरे बहनोई ने मुझे यह श्रेष्ठ पुष्पकरण्डक उद्यान दिया है, जहाँ कुत्ते और सियार भी पानी नहीं पीते और मैं जैसा श्रेष्ठ पुरुष भी यहाँ नहीं नहाता। तुम इस पोखर में पुराने कुलथी के सूप जैसे मटमैले और दुर्गंधयुक्त वस्त्र धो रहे हो? मैं तुम्हें एक ही प्रहार में समाप्त कर दूँगा।
Other texts to read
About
Sanskrit Sahitya is a free, open-access digital library of classical Sanskrit literature with AI-powered tools and translations.