विदूषकः—भो! कधं तं ज्जेव चोरहदअं अणुसोचसि? । तेण चिंतिदं महंतं एदं गेहं । इदो रअणभंडअं सुअण्णभंडअं वा णिकामिस्सं । (स्मृत्वा, सविषादमात्मगतम्) कहिं ते सुवण्णभंडअं । (पुनरनुस्मृत्ये, प्रकाशम्) भो वअस्स! तुं सव्व्वकालं भणासि—'मुक्खो मित्तेअओ, अपंडिदो मित्तेअओ' त्ति । सुट्ठु मए किदं तं सुवण्णभंडअं भवदो हत्थे समष्पअंतेण । अण्णधा दासीए पुत्तेण अवहिदं भवे । [भोः! कथं तमेव चौरहतकमनुशोचसि? । तेन चिन्तितं महदेतद्गृहम् । इतो रत्नभाण्ड़ं सुवर्णभाण्डं वा निष्क्रामयिष्यामि । कुत्र तत्सुवर्णभाण्डम् । भो वयस्य! त्वं सर्वकालं भणसि—‘मूर्खो मैत्रेयः, अपण्डितो मैत्रेयः' इति । सुष्टु मया कृतं तत्सुवर्णभाण्डं भवती हस्ते समर्पयता । अन्यथा दास्याःपुत्रेणापहृतं भवेत् ।]
Summary
AI
Friend! Why do you pity that wretched thief? He surely thought this grand house would yield a jewel or gold casket. O friend! You always call Maitreya a fool. I did well to hand that golden casket to the lady, or else that son of a slave would have stolen it.
सारांश
AI
तुम उस अभागे चोर के लिए क्यों दुखी हो रहे हो? उसने सोचा होगा कि इस बड़े घर से रत्न या स्वर्ण ले जाऊँगा। तुम मुझे हमेशा मूर्ख कहते हो, पर अच्छा हुआ कि मैंने वह स्वर्ण-पात्र पहले ही मालकिन के हाथ में सौंप दिया, अन्यथा वह चोरी हो जाता।
Other texts to read
About
Sanskrit Sahitya is a free, open-access digital library of classical Sanskrit literature with AI-powered tools and translations.