कर्णपूरकः—तदो अज्जए! ‘साई रे कण्णऊरअ । साहु’ त्ति एत्तिअमेत्तं भणंती, विसमभरक्कंता विअ णावा, एक्कदो पल्हत्था सअला उज्जइणी आसि । तदो अज्जए! एक्केण सुण्णाइं आहरणट्टाणाइंपरामुसिअ उद्धं पेक्खिअ दीहं णीससिअ अअं पावारओ मम उवरि क्खित्तो । [तत आर्ये! ’साधु रे कर्णपूरक! साधु' इत्येतावन्मात्रं भणन्ती, विषमभराक्रान्ता इव नौः एकतः पर्यस्ता सकलज्जयिन्यासीत् । तत आयें! एकेन शून्यान्याभरणस्थानानि परामृश्य ऊर्ध्र्वं प्रेक्ष्य दीर्घं निःश्वस्यायं प्रावारको ममोपरि क्षिप्तः ।]
Summary AI Then, as people shouted 'Well done, Karṇapūraka!', all of Ujjayinī seemed to tilt to one side like an overladen ship. Then, noble lady, a certain man, finding his limbs bare of ornaments, looked up, sighed deeply, and threw this prāvāraka over me.
सारांश AI आर्या! तब पूरी उज्जयिनी 'शाबाश कर्णपूरक' चिल्लाने लगी। ऐसा लगा मानो पूरी नगरी बोझ से दबी नाव की तरह झुक गई हो। तभी एक व्यक्ति ने, जिसके शरीर पर कोई आभूषण नहीं था, ऊपर देख लंबी सांस भरी और यह कीमती चादर मुझ पर फेंक दी।
About

Sanskrit Sahitya is a free, open-access digital library of classical Sanskrit literature with AI-powered tools and translations.