असिच्यत प्रशमितपांशुभिर्मही
मदाम्बुभिर्धृतनवपूर्णकुम्भया ।
अवाद्यत श्रवणसुखं समुन्नम-
त्पयोधरध्वनिगुरु तूर्यमाननैः ॥

मल्लिनाथः असिच्यतेति ॥ धृतौ नवौ पूर्णकुम्भौ शिरःपिण्डकलशौ यया तया द्विपघटया कर्त्र्या । `कुम्भौ घटेभमूर्धांशौ` इत्यमरः । प्रशमितपांशुभिर्मदाम्बुभिर्मही पृथ्वी असिच्यत सिक्ता । आननैर्मुखैः करणैः श्रवणयोः सुखयतीति सुखं सुखकरम् । `सुखहेतौ सुखे सुखम्` इति शब्दार्णवे । समुन्नमत्पयोधरध्वनिगुरु उद्यन्मेघगर्जितगम्भीरं तूर्यमवाद्यत वादितम् । स्वमुखबृंहणैरेव तूर्यं संपादित. मित्यर्थः

छन्दः रुचिरा [१३: जभसजग]

छन्दोविश्लेषणम्

१	२	३	४	५	६	७	८	९	१०	११	१२	१३
अ	सि	च्य	त	प्र	श	मि	त	पां	शु	भि	र्म	ही
म	दा	म्बु	भि	र्धृ	त	न	व	पू	र्ण	कु	म्भ	या
अ	वा	द्य	त	श्र	व	ण	सु	खं	स	मु	न्न	म
त्प	यो	ध	र	ध्व	नि	गु	रु	तू	र्य	मा	न	नैः
ज			भ			स			ज			ग

Other texts to read

किरातार्जुनीयम् भारविः

महाभारतम् वेदव्यासः

About

Resources

Connect