स समुद्धरता विचिन्त्य तेन
स्वरुचं कीर्तिमिवोत्तमां दधानः ।
अनुयुक्त इव स्ववार्तमुच्चैः
परिरेभे नु भृशं विलोचनाभ्याम् ॥

सारांश AI अर्जुन ने कीर्ति की तरह चमकते उस बाण को निकाला और बड़े अनुराग से उसे निहारा, मानो वे नेत्रों से उसका आलिंगन कर रहे हों।

घण्टापथव्याख्या (मल्लिनाथः) स इति ॥ उत्तमां स्वरुचं स्वकान्तिं कीर्तिमिव दधान इत्युत्प्रेक्षा । किं च । विचिन्त्य सर्वथा ग्राह्योऽयमिति विमृष्य समुद्धरता सेनार्जुनेनोच्चैः स्ववार्तं स्वपाटवम् । वार्तं पाटवमारोग्यं भव्यं स्वास्थ्यमनामयम् इति यादवः । अनुयुक्तः पृष्ट इव स्थित इत्युत्प्रेक्षा । आदरात्तथा प्रतीयत इत्यर्थः । प्रश्नोऽनुयोगः पृच्छा च इत्यमरः (अमरकोशः १.६.१० ) । स बाणो विलोचनाभ्यां नयनाभ्यां कृत्वा भृशं परिरेभे न्वालिङ्गितः किमित्युत्प्रेक्षा । तेनात्यादरेण दृष्ट इत्यर्थः ॥

छन्दः औपच्छन्दसिक

छन्दोविश्लेषणम्

१	२	३	४	५	६	७	८	९	१०	११	१२
स	स	मु	द्ध	र	ता	वि	चि	न्त्य	ते	न
स्व	रु	चं	की	र्ति	मि	वो	त्त	मां	द	धा	नः
अ	नु	यु	क्त	इ	व	स्व	वा	र्त	मु	च्चैः
प	रि	रे	भे	नु	भृ	शं	वि	लो	च	ना	भ्याम्

Other texts to read

शिशुपालवधम् माघः

कुमारसंभवम् कालिदासः

About

Resources

Connect