मया वाच्यः किं वा त्वमिह निजदोषात् परमसौ
ययौ मन्दा वृन्दावनकुसुमबन्धो विधुरताम् ।
यदर्थं दुःखाग्निर्विकृशति तमद्यापि हृदयान्
न यस्माद्दुर्मेधा लवमपि भवन्तं दवयति ॥

अन्वयः AI मया त्वम् किम् वा वाच्यः? इह असौ मन्दा निज-दोषात् परम् वृन्दावन-कुसुम-बन्धो विधुरताम् ययौ, यत्-अर्थं दुःख-अग्निः हृदयात् तम् अद्य अपि न विकृशति, यस्मात् दुर्मेधा भवन्तम् लवम् अपि न दवयति।

Summary AI What can I say to You? This foolish girl has attained this state of distress, O friend of *Vṛndāvana*’s flowers, solely through her own fault. The fire of grief does not drag Him from her heart even now, nor does her stubborn mind distance itself from You for even a moment.

छन्दः शिखरिणी [१७: यमनसभलग]

छन्दोविश्लेषणम्

१	२	३	४	५	६	७	८	९	१०	११	१२	१३	१४	१५	१६	१७
म	या	वा	च्यः	किं	वा	त्व	मि	ह	नि	ज	दो	षा	त्प	र	म	सौ
य	यौ	म	न्दा	वृ	न्दा	व	न	कु	सु	म	ब	न्धो	वि	धु	र	ताम्
य	द	र्थं	दुः	खा	ग्नि	र्वि	कृ	श	ति	त	म	द्या	पि	हृ	द	या
न्न	य	स्मा	द्दु	र्मे	धा	ल	व	म	पि	भ	व	न्तं	द	व	य	ति
य			म			न			स			भ			ल	ग

Other texts to read

मेघदूतम् कालिदासः

ऋतुसंहारम् कालिदासः

About

Resources

Connect