उरौ यस्य स्फारं स्फुरति वनमालावलयितं
वितन्वानं तन्वीजनमनसि सद्यो मनसिजम् ।
मरीचीभिर्यस्मिन् रविनिवहतुल्योऽपि वहते
सदा खद्योताभां भुवनमधुरः कौस्तुभमणिः ॥

अन्वयः AI यस्य उरौ वन-माला-वलयितम् स्फारम् स्फुरति, तन्वी-जन-मनसि सद्यः मनसिजम् वितन्वानम्, यस्मिन् मरीचीभिः रवि-निवह-तुल्यः अपि भुवन-मधुरः कौस्तुभ-मणिः सदा खद्योत-आभाम् वहते।

Summary AI Upon his broad chest shines the forest garland, instantly awakening desire in the hearts of slender maidens. On that chest, the world-enchanting *Kaustubha* gem, though equal to a multitude of suns in its rays, appears only as bright as a firefly.

छन्दः शिखरिणी [१७: यमनसभलग]

छन्दोविश्लेषणम्

१	२	३	४	५	६	७	८	९	१०	११	१२	१३	१४	१५	१६	१७
उ	रौ	य	स्य	स्फा	रं	स्फु	र	ति	व	न	मा	ला	व	ल	यि	तं
वि	त	न्वा	नं	त	न्वी	ज	न	म	न	सि	स	द्यो	म	न	सि	जम्
म	री	ची	भि	र्य	स्मि	न्र	वि	नि	व	ह	तु	ल्यो	ऽपि	व	ह	ते
स	दा	ख	द्यो	ता	भां	भु	व	न	म	धु	रः	कौ	स्तु	भ	म	णिः
य			म			न			स			भ			ल	ग

Other texts to read

मेघदूतम् कालिदासः

ऋतुसंहारम् कालिदासः

About

Resources

Connect