महाभारतम् — १.२२

॥ अथ १.२२ ॥

सूत उवाच ।

एवं स्तुतस्तदा कद्र्वा भगवान्हरिवाहनः ।
नीलजीमूतसंघातैर्व्योम सर्वं समावृणोत् ॥

M N Dutt Sauti said: Having been thus adored by Kadru, the God, having the best horses to ride, covered all the sky with blue clouds.

१.२२.२

ते मेघा मुमुचुस्तोयं प्रभूतं विद्युदुज्ज्वलाः ।
परस्परमिवात्यर्थं गर्जन्तः सततं दिवि ॥

१.२२.३

संघातितमिवाकाशं जलदैः सुमहाद्भुतैः ।
सृजद्भिरतुलं तोयमजस्रं सुमहारवैः ॥

M N Dutt On account of the wonderful and terribly roaring clouds, that incessantly begot water, the sky looked as if the end of the Yuga had come. And in consequence of myriads of waves, caused in the falling torrents, of the deep roars of the clouds, the flashing of lightnings, the violence of the wind and the general agitation, the sky looked, as if it was dancing in madness.

१.२२.४

संप्रनृत्तमिवाकाशं धारोर्मिभिरनेकशः ।
मेघस्तनितनिर्घोषमम्बरं समपद्यत ॥

१.२२.५

नागानामुत्तमो हर्षस्तदा वर्षति वासवे ।
आपूर्यत मही चापि सलिलेन समन्ततः ॥

॥ इति १.२२ ॥